Στις 21 Σεπτεμβρίου 1561, μια εκτεταμένη πυρκαγιά κατακλύζει το Βαγιαδολίδ και καίγεται για τρεις μέρες. Η καταστροφή είναι ωστόσο μια ευκαιρία για την εφαρμογή νέων αστικών ιδεών. Το έργο της νέας πλατείας ακολουθεί τις αρχές της Αναγέννησης ισορροπίας και συμμετρίας. Η πλατεία θεωρείται ως κλειστός, ορθογώνιος χώρος, εντελώς κενός στη μέση, με εισόδους μέσα από πόρτες. Ο αρχιτέκτονας Francisco deSalamanca προβάλλει όμοιες προσόψεις- καθρεπτισμούς η μία της άλλης. Πίσω από αυτούς υπάρχουν χώροι διαβίωσης για τους λειτουργούς και τα μέλη των συντεχνιών. Στο επίπεδο του εδάφους, σε όλη την πλατεία, βρίσκετε κιονοστοιχία.
Είναι μια από τις μεγαλύτερες στην Ισπανία, η Plaza Mayor στο Βαγιαδολίδ, καθώς έχει ένα τελείως ορθογώνιο σχήμα, μήκους 122 μέτρων και πλάτους 82 μέτρων, με ποσοστό 3 x 2. Είναι η πρώτη πλατεία του τύπου που κατασκευάστηκε στην Ισπανία, με κλειστό και τακτικό σχέδιο. Θα χρησιμεύσει ως μοντέλο για την κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, που χτίστηκε το 1617, και για εκείνη στη Σαλαμάνκα, που χτίστηκε το 1729, όπου το αρχιτεκτονικό και αστικό πρότυπο της Βαγιαδολίδ φτάνει στην τελειότητα του. Μια μακρά σειρά πλατειών στην Ισπανία και τη Νότια Αμερική εμπνέεται από αυτά τα τελευταία δύο, δείχνοντας έτσι έμμεσα την πλατεία στο Βαγιαδολίδ.
