Tanınmış II trillo del diavolo ‘nun yazarı Giuseppe Tartini, Venedik Cumhuriyeti’nin bir parçası olan ve o dönemde Pirano olarak bilinen bu şehirde doğdu. Piran Meydanı onun adıyla anılır ve bestecinin doğduğu ev meydanın yan tarafında bir yerdedir, ancak onun doğduğu dönemde yerler oldukça farklıydı. Tartini Meydanı her zaman bir meydan değildi, ilk zamanlarda şehir surlarının dışında bulunan Adriyatik sularında balık tutan tekneler ve gemiler için bir rıhtım idi. Daha sonra boğazlar, saraylar ve idari rolleri olan güzel binalar ile sınırlanmaya başlar. Yer önem kazandıkça, yetkililer 1894’te körfezi tıkayarak kelimenin tam anlamıyla bir meydan inşa etmeye karar verirler. İki yıl sonra, meydanda Tartini’nin heykeli açılır ve Venedik’teki benzer bir çan kulesiyle, Aziz Georgi Kilisesi’nin şapelinin hakim olduğu meydan, şekil ve oranların başarılı bir denge ile uyum içerisinde bulunduğu çok canlı bir alana dönüştürülür.
Presernov trg, günümüzde bile var olan, 1646 yılında bir Fransisken manastırı yapıldığı ortaçağ kentinin girişinde bulunan sıradan bir yol kesişmesiydi. Ondokuzuncu yüzyılda, bu geçiş asfaltlanır ve bir şehir meydanı görünümü kazanır. Aynı yüzyılın sonunu radikal bir dönüşüm getiriyor çünkü, 1895 depremi sonrasında, eski evlerin yerine neoklasik konutlar inşa ediliyor, ardından Sezession. 1980 yılında Sloven mimarı Edvard Ravnikar, meydan kaldırımının günümüzdeki mevcut, onu özel kılan dairesel tasarımı oluşturur: arka planında granit mermer üstünde, rayları Makedon Prilep mermeriden yapılan bir güneş. Ljubljanica nehirin üzerinde yapılan üçlü köprüsü Tromostovje, katredalin yanındaki kale tepenin eteğinde bulunan Stritarjeva ulicayı, şehirin eski meydanı ile birbirine bağlar. Şehir meydanı Mestni trg, 1751 yıllında yapılan bir çeşmeye hakimdir. İki meydan, sonradan yapılan değişimlere ayrı ayrı uğrayıp ve birlikte tasarlanmamış olsa da, beklenmedik ve oldukça plastik bir meydan kentsel topluluğu oluşturmaktadır.
Hlavné námestie means Great Square in Slovak, but the early history of this city and its central square is tied to the German colonists who arrived here in the mid-13th century, at the invitation of King Béla IV of Hungary. The city of Košice (Kaschau in German, Kassa in Hungarian, and Cașovia in the old Romanian chronicles), existed at the crossroads of great trade routes linking the Baltic Sea with the Black Sea; Poland with Transylvania; the east of Europe with the south of Europe. Its urban space is rigorously structured. Three parallel roads run from north to south, with the middle road becoming progressively wider until it meets the main east-west artery, forming a special, lens-shaped square. The lens shape is due to the construction of the square in a region that formerly functioned as a trade fair. The trade fair took place in a widened section of the road, halfway between a castle and an abbey, before any other buildings were constructed. The shape also comes from the unification, through a typical process of a synoecism, of two distinct pre-13th century settlements, whose borders were those of the present-day square. At its centre, where these two axes intersect, the German colonists erected a parish church. In the 14th century this church was replaced by the Gothic Cathedral of Saint Elisabeth, the largest Cathedral in Slovakia to this day. The tower of Saint Urban, containing a seven tonne bell, and the Chapel of Saint Michael, both Gothic and built in the 14th century, flank the Cathedral, creating a unique and unitary whole. The theatre, a Neo-Baroque jewel, was finalised in 1899. Gothic houses, Renaissance and Baroque palaces, and Art Nouveau buildings define the perimeter of the square. The contours of the old city walls are clearly visible along the circular paths of the adjacent streets. The lens-shaped square of Košice is the largest and most coherent urban ensemble of its kind, typical of eastern Slovakia.
1354 yılında, sık bir ormanın içinde, iki yolun geçtiği ve bazı suların hemen yakınında, Moravya, Bohemya ve Avusturya arasındaki sınırda kurulmuştu. Telč, Almanca Teltsch olarak bilinmektedir ve kuruluşundan iki yüzyıl sonra büyük bir yangına maruz kalma talihsizliğine sahiptir. Eski planı takip edilerek, şehir hızla yeniden inşa edilmiştir ancak yapıları stil ve tekniklerinin gelişimindeki değişimlere uğramıştır. Gotik kale Rönesans tarzında yeniden inşa edilmiştir ve meydanda bulunan bazı evlerin mansart çatıları oluşur ve dış cepheleri değişir; bunlar daha sonra, 18. yüzyılda rokoko yada barok stilini alırlar. Fakat zemin katındaki Gotik tarzlı ortaçağ kemeri hiçbir değişime uğramaz. Kesintisizdir, meydandaki bütün evler onunla birleşiktir. İki kilise daha ve iki çeşme ile çevrili Aziz Joan Nepomuk’a adanan bir veba sütunu da inşa edilecektir. On sekizinci yüzyılın sonlarına doğru, zamanın akışı Telč’te aniden durur ve görkemli dönemi ile ekonomik gelişimi burada sona erer. Şehir, sanayileşmeden hiçbir şekilde etkilenmeden ve sosyalist binalar olmaksızın, halk masallarından oluşan bir kitaptan doğrudan koparılmış mucize bir şekilde günümüze ulaşmıştır. Şehir haritası neredeyse üçgen meydanı ile eşanlamlıdır, bir adım dışarı Bohemia tepelerinin sarımsı kolza alanlarına götürür.
Třeboň, or Wittingau in German, has one of the best-preserved medieval squares in Bohemia. In fact, only its shape dates from medieval times, since its current form, with its Renaissance and Baroque houses, resulted from the flourishing fish trade of the 14th century. Beginning in the mid-14th century, the natural landscapes around the city were gradually transformed by human intervention. The marshlands gave way to a dense network of over 500 lakes, grouped into 16 aquatic systems, today a paradise returned to the wilderness and populated with rare species of plants and animals. The largest of these lakes is located right near the city and is tied to the Rosenberg family, owners of the medieval burg. Like all historical cities in Bohemia and Moravia, this square contains a plague column; a Renaissance fountain; and a tower building belonging to the City Hall.
Bir çox digər kiçik, yol kənarında yerləşən məkanlar kimi bu yer də Çex dilində sadəcə Meydan, yəni Namesti adlanır. Ştramberk şəhəri bütün şəhərin öz meydanında sıxlaşdığı bir yerin başqa bir nümunəsidir. Perimetrini müəyyənləşdirən sıra evlərdən başqa, əlavə olaraq yalnız iki və ya üç küçə onun xəritəsini tamamlayır. Qalanın haqqında az şey bilinən qalıqlarından ibarət, yaxınlıqdakı meşəli bir təpə üzərində pərçimlənmiş Truba adlanan bir silindrik qüllə bu qəsəbəyə hakimlik edir. Buradakı hər şey meşələrdən meydandakı qalaya qədər bir nağılı xatırladır. Mədəni irsinə XVIII və XIX əsrlərdən qalma çox sayda taxta evlər də əlavə edilmişdir. Ştramberkin yerləşdiyi ərazi Karpat bölgəsi boyunca Transilvaniyadan və bəlkə də Bukovinadan ardıcıl bir neçə dalğada buraya köçən əhalinin adından ilhamlanaraq Valassko adlanır. Vlaxların dili illər keçdikcə itirilsə də və bu insanlar slavyanlaşsa da, yerli çex və alman sənətkarlarının burada adaptə etdikləri ənənəvi inşaat texnikaları kimi bəzi adətlər yaşamışdır. Taxta evlər Transilvaniya mənşəli Rumıniya taxta memarlığını açıq şəkildə biruzə edir. Bir neçə yerli qəsəbələr bu cür mərkəzlərə malik idi, ancaq taxtadan hazırlanmış evləri hazırda əsasən barok üslublu daş evlərlə əvəz olunub. Ştramberkdə böyük sayda vlax stilli taxta evlər vardır ki, indi də onlar bu cür adlandırılır və maraqlı bir memarlıq qoruğu yaratmaqdadır. Meydan həmçinin, qanunla yalnız burada hazırlana bilən “Ştramberk qulaqları” adlanan yerli tortlarının istehsalı ilə tanınır. Deyilənlərə görə, bu tortlara bu ad ona görə verilib ki, orta əsrlərdəki Ştramberk sakinləri düşünürdülər ki, hazırlanan tortlar tatar basqınları zamanı əsir götürülən tatar əsgərlərinin qulağını xatırladır.
In 1278, count Berthold von Rabenswal receives from Emperor Rudolph I von Habsburg the right of ownership over the Hardegg land. He begins at once the building of a new settlement next to an existing village, called Rezze. He will follow a regular plan, in the style of Bohemian burgs, around a square that remains to this day among the largest in Austria, although the current population of the settlement numbers only 4000 people. The square is beautiful, with Italian inspired Renaissance palaces, fountains and a Baroque column of the Holy Trinity. In the middle stands the city hall, a former church, repurposed in 1569. But the bigger surprise lies beneath the pavement: under the square, under the entire town and even beyond lies a labyrinth of interconnected cellars, where the inhabitants have deposited local wine. It is over 20 km long, far greater than the network of streets above.
Todi has three rows of fortified precincts. Following them towards the town’s interior, one climbs towards its square and descends into history, crossing medieval Roman and Etruscan walls. The square stands on the site of an old Roman forum, just as the Cathedral, which lies at the edge of the square and some steep steps, stands on the site of a temple to Jupiter. The Piazza del Popolo of Todi, a closed space dominated by massive crenellated buildings, conveys, along with its fortifications, a strong sense of protection. It is often cited in historical studies as the most convincing example of a medieval square. It is certainly beautiful and impressive. In the neighbouring Garibaldi Square, one crosses through a narrow passage that offers an unexpected surprise when it comes to the structure of the town. It shows the exact opposite: a side that is entirely open to the Umbrian hills.
